emrah koş egonu sikiyorlar!

flaş, flaş, flaş! eski sevgilim beni msn'inden engelledi : ) ve benim buna verdiğim tepkinin bir ortaokul çocuğunun verdiğinden asla bi'farkı yok. sakinleşip, olayı başa sarıyorum.

bir gece oğulcan izmir'de evinde otururken, eski sevgilisi online olur. msn'deki fotoğrafı şahanedir, yıllar ona yaramıştır. bir an aklına geçmişte kanıtlanan tezi ''biz eski sevgiliyiz, her an sevişebiliriz'' gelir. ve bunun üzerine mesaj atar, cevap gelmez. oğulcan sinirlenir üstüne bir soru işareti gönderir, sonra ünlem ve bilumum noktalama işareti. en son çare çıkardığı o iğrenç sese rağmen titreşim gönderir. ve sanırım bu eski sevgilisi için de son nokta olur. bir anda çevrimdışı gözükür. oğulcan durumu anlar, hemen cep telefonuna sarılır ve tam bir teeanage mesajı atar. ''ha yalnız bunları aştığımızı sanıyordum, ayıp oldu be''. tabi ki cevap gelmez. sabah olur, oğulcan sapık gibi msn'ini kontrol eder, çevrimdışı çevrimdışı. sonuç ego yerle yeksan.

bazen egomuzun zedelenmesi için bizzat çaba harcadığımızı düşünüyorum. ben bunu çok sık yapıyorum mesela. abi bırak, izmirde olduğunu biliyor, çok isterse senle görüşmek arar zaten di mi kendisi. ama yoook, illa direticek, illa bi'harekete geçecek. böyle sonuçlar müstahak bana. halbuki tam tersi bu izmir molası egomu yeniden yükseltmem içindi son gününde gayet başa döndüm. bu olayı al, ortaokula giden bir çocugun blog'una koy, hiç yadırganmaz, cuk oturur. geldim 21 yaşıma, ne msn'i, ne engellenmesi! kızıyorum kendime.

istanbul'a gitmek istiyorum. okula, derslere. film çekelim istiyorum. gezelim. konserler, festivaller. tünel'i özledim. her ne kadar sevmesem de istanbul'da başka bir kaçış noktası. her yerden de kaçıyoruz, o ayrı mesele. bazen kim olduğumu, hayallerimi, hayatta nereye gelmek istediğimi unutuyorum. gerçekten basit insanların götünü kaldırıp, egomu huzurlarına sunuyorum. onlara yüksek sesle ''kıçım'' diyor, kendimi daha iyi hissediyor, yoluma devam ediyorum.

ve

kendime layık olmaya söz veriyorum.