ama ben hiç intihar etmem ki

hırslı bir insanım. ama hiç bir zaman hırsım beni olumsuz etkilemedi. çünkü doğru yönettim,doğru yönlendirdim. öyle tehlikeli bir şey ki aslında! bazen itici bir egoya, bazen de kompleksli bir acize dönüştürüveriyor insanı. ben bu ikisinin ortasında kendi çapımda bir denge tutturdum. bu yüzden ne çok üzüldüm ne çok boşverdim. ama içte yaşananlar dışarı her zaman öyle yansımıyor muhtemelen. bu yüzden içinde kötü niyet barındırmamasına rağmen eleştiri dozu ağır ve saçma sözlere karşı tepkim oldukça sert oluyor. içinde haklılık payları olduğu için değil, beni hiç mi tanımadıklarını düşündüğüm için. böyle sözler beni gaza getirmenin aksine şevkimi kırıyor, yapmadıklarıma üzülmek bir yana, yapacaklarımdan cayıyorum.

ben buyum, bu kadarım ama her gün dünden farklı olmaya çalışıyorum. bu gelişim/değişim belki yavaş, belki tutuk. ama tutturdum bir tempo kendi halimde ilerliyorum. elimden geldiğince, gerçekten daha fazlası değilim. işte o yüzden kimsenin başarısı yüzünden azap verici acılar yaşamam ben. küçük bir parça bulurum kendime göre, harmanlarım içimdekilerle şevkimi arttırır, yoluma devam ederim. yine böyle bir dönemdeyim iyi-kötü birşeyler var aklımda, ben bunları yapmak isterken, böyle cümleler duymak beni çok üzüyor/sinir ediyor. bi de en yakınından duydun mu, of daha da kötü. gitti içimdeki tüm heves.

gelir belki sonra.